Από την Περισσότεροι άνθρωποι ζούνε, αλλά λίγοι επιλέγουν μία ζωή στη γρήγορη λωρίδα. Η ανάγκη για αποκατάσταση της ισορροπίας, του να βρεθεί η εσωτερική γαλήνη και να αναπληρωθεί η πνευματική δύναμη, μπορεί να ικανοποιηθεί από κάποιας μορφής καθημερινού διαλογισμού. Sister Jayanti, ένα εξαιρετικά πολυάσχολο άτομο η ίδια, παρουσιάζει το πώς να κάνουμε διαλογισμό και τους τρόπους με τους οποίους ο διαλογισμός μπορεί να βοηθήσει στο να διώξουμε το στρες που μας απασχολεί στις δραστηριότητες.

Κοίτα τριγύρω, κοίτα μες στα μάτια ενός παιδού ή στα μάτια του αγαπημένου σου, της μητέρας σου, του φίλου σου… Έχεις αγκαλιάσει ποτέ σου δέντρο; Αγκάλιασε εσύ ένα δέντρο και μια μέρα θα νιώσεις πως δεν αγκαλιάζεις μόνον εσύ το δέντρο, αλλά και το δέντρο ανταποκρίνεται και το δέντρο σ' αγκαλιάζει. Τότε, για πρώτη φορά, θα συνειδητοποιήσεις ότι το δέντρο δεν είναι μονάχα μορφή, δεν είναι ένα συγκεκριμένο είδος, για το οποίο συζητάνε οι βοτανολόγοι, αλλά είναι ένας άγνωστος Θεός στην αυλή σου. Τόσο πράσινο, τόσο γεμάτο λουλούδια, τόσο κοντά σου, σου γνέφει και σε καλεί ξανά και ξανά.

Osho Dang Dang Doko Dang Κεφάλαιο 2

Ολόκληρη η ανθρωπότητα λιμοκτονεί για χίλια δυο πράγματα.
Ο έρωτας δεν έχει επιτραπεί, το σεξ δεν έχει επιτραπεί, ο θυμός δεν έχει επιτραπεί, το γέλιο δεν έχει επιτραπεί και το κλάμα δεν έχει επιτραπεί.
Ο άνθρωπος έχει σακατευτεί τόσο πολύ, που είναι θαύμα το ότι εξακολουθεί να ζει. Το ζήτημα δεν είναι πως κι έχουν τρελαθεί μερικοί άνθρωποι, αλλά πώς και δεν έχουν τρελαθεί όλοι οι άνθρωποι. Η όλη κατάσταση είναι τέτοια, που όταν γελάσεις για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια ή μετά από πολλές ζωές, το γέλιο πηγαίνει στα άκρα. Καταπιεσμένο για τόσο καιρό εκρήγνυται.
Αν κλάψεις, τότε τα δάκρυα κυλάνε και σου φαίνεται πως δε θα τελειώσουν ποτέ. Καλωσόρισέ τα όμως και σύντομα τα πράγματα θα τακτοποιηθούν.
Στη φύση δεν αρέσουν τα άκρα. Στη φύση αρέσει το μέσο, ο χρυσός μέσος όρος. Η φύση πάντοτε ισορροπεί.
Αν όμως τα πράγματα είναι καταπιεσμένα, ο νους αρχίζει να δημιουργεί μια ανισορροπία και για να την ισορροπίσεις πρέπει να κινηθείς στο άλλο άκρο. Έτσι για μερικές μέρες να καλωσορίζεις οτιδήποτε συμβαίνει και να είσαι μέσα σ'αυτό. Και μην ασχολείσαι με το τι θα πουν οι άλλοι για σένα. Για παράδειγμα, αν κλαις, μην αναρωτιέσαι τι θα σκεφτούν οι άλλοι.

Γέλιο, εκδόσεις ΡΕΜΠΕΛ

Όταν είσαι πεινασμένος, δεν θέλεις κάποιον να σου μιλάει για το φαγητό! Όταν είσαι στο ποτάμι και πνίγεσαι, δεν χρειάζεσαι κάποιον να σου μιλήσει για την τέχνη της κολύμβησης.
Υπάρχουν οι σωστές στιγμές και οι σωστές καταστάσεις και υπάρχουν πράγματα τα οποία μπορεί να συζητηθούν, τα οποία ωστόσο παρεξηγούνται.
Το γέλιο είναι μυστήριο. Είναι καλύτερο να το βιώσεις παρά να ακούσεις κάποιον να σου μιλάει γι’ αυτό.

Οι άνθρωποι δεν μπορούν να αποδεχτούν τον εαυτό τους, επειδή δεν μπορούν να αποδεχτούν τους άλλους όπως είναι – και συνεχώς τους κατακρίνουν. Αυτά πάνε μαζί. Αν κατηγορείς τους άλλους, θα νιώθεις ενοχές, αλλά και θα κατακρίνεις διαρκώς τον εαυτό σου.
Μη με ρωτάς πόσο καιρό θα πάρει. Αυτός είναι ένας πονηρός τρόπος να συνεχίσεις να αναβάλλεις. Δεν χρειάζεται χρόνο, χρειάζεται κατανόηση, και αυτή η κατανόηση είναι δυνατή τώρα, αυτή εδώ τη στιγμή. Παράτα την κριτική και αμέσως θα χαθούν όλες οι ενοχές σου. Πηγαίνουν μαζί.
Ο κριτικός νους κρίνει τους πάντες, ακόμα και τον εαυτό του. Το κάθε τι μοιάζει να είναι λάθος, το κάθε τι μοιάζει να είναι αρνητικό. Πάντα μετράει τα αγκάθια και δεν κοιτάζει ποτέ το τριαντάφυλλο. Δεν υπάρχει χρόνος να δει το τριαντάφυλλο, όταν σε όλη του τη ζωή μετράει αγκάθια.
Εξαρτάται ολοκληρωτικά από εσένα. Αν το θέλεις στ’αλήθεια, μπορεί να συμβεί αυτήν ακριβώς τη στιγμή. Αν όμως το αναβάλλεις, τότε πιθανόν δεν θα συμβεί ποτέ. Ή τώρα ή ποτέ!

Ο άνθρωπος που αγαπά είναι άνθρωπος της «θρησκείας». Ο άνθρωπος που αγαπά είναι ο άνθρωπος που δεν φοβάται το μέλλον, ο άνθρωπος που δεν φοβάται τα αποτελέσματα και τις επιπτώσεις, που ζει στο εδώ και τώρα.

Ο άνθρωπος που φοβάται υπολογίζει πάντα, κάνει σχέδια, κανονίζει, σιγουρεύει. Ολόκληρη η ζωή του χάνεται μ’ αυτό τον τρόπο.

Αν μπορείς να βρίσκεσαι σ' ετούτη τη στιγμή, στην παρούσα στιγμή, σ' αυτό το παρόν, σ’ αυτή την πληρότητα, τότε μόνο θα μπορέσεις ν' αγαπήσεις. Η αγάπη είναι ένα σπάνιο λουλούδι. Συμβαίνει μόνο μερικές φορές. Εκατομμύρια εκατομμυρίων ανθρώπων ζουν με την αυταπάτη ότι αγαπιόνται, νομίζουν ότι αγαπούν, αλλά πρόκειται μόνο για την ιδέα τους.

Οι άνθρωποι φοβούνται, φοβούνται πάρα πολύ εκείνους που γνωρίζουν τον εαυτό τους. Εκείνους που έχουν μια δύναμη, μια αύρα και ένα μαγνητισμό, ένα χάρισμα που μπορεί να βγάλει από τη φυλακή της παράδοσης τους νέους ανθρώπους, που διψάνε για ζωή....
Ο φωτισμένος άνθρωπος δεν μπορεί να υποδουλωθεί –αυτή είναι η δυσκολία – και δεν μπορεί να φυλακιστεί.... Κάθε ιδιοφυία, που έχει γνωρίσει κάτι από το εσώτερο, δυσκολεύεται λίγο στο να απορροφηθεί. Γίνεται μια δύναμη που αναστατώνει. Οι μάζες δεν θέλουν να ταράζονται, ακόμη κι αν ζουν στη δυστυχία. Είναι δυστυχισμένοι, αλλά έχουν συνηθίσει τη δυστυχία. Και όποιος δεν είναι δυστυχισμένος μοιάζει ξένος. Ο φωτισμένος άνθρωπος είναι ο πιο ξένος στον κόσμο. Μοιάζει να μην ανήκει πουθενά. Καμιά οργάνωση δεν τον περιορίζει, καμία κοινότητα, καμία κοινωνία, κανένα έθνος.

Osho The Zen Manifesto: Freedom from Oneself,  Κεφάλαιο 9

Αυτό εξακολουθούν να μην το καταλαβαίνουν οι άνθρωποι... Αυτός ο πόνος είναι για να σου φέρει μεγαλύτερη εγρήγορση. Οι άνθρωποι αποκτούν εγρήγορση μόνον όταν το βέλος πηγαίνει βαθιά στην καρδιά τους και τους πληγώνει. Διαφορετικά δεν έχουν εγρήγορση.

Όταν η ζωή είναι εύκολη, άνετη, βολική, γιατί να σκοτιστεί; Γιατί να μπει στον κόπο να ξυπνήσει; Όταν πεθάνει ένας φίλος, υπάρχει μια πιθανότητα. Όταν η γυναίκα σου σε εγκαταλείψει, εκείνες τις σκοτεινές νύχτες, νιώθεις μοναξιά. Έχεις αγαπήσει τόσο αυτή τη γυναίκα και τα έχεις ποντάρει όλα και, ξαφνικά, μια μέρα φεύγει. Το να κλαις μες στη μοναξιά σου, είναι η κατάλληλη περίσταση που, αν την αξιοποιήσεις, μπορείς να αποκτήσεις επίγνωση. Το βέλος πονάει. Μπορεί να αξιοποιηθεί. Ο πόνος δεν είναι για να σε κάνει δυστυχισμένο, ο πόνος είναι για να σου δώσει μεγαλύτερη επίγνωση! Και όταν έχεις επίγνωση, η δυστυχία εξαφανίζεται.

Osho Take it Easy, Volume 2 Κεφάλαιο 12

The Great Zen Master

Οι χρόνοι της γραμματικής - παρελθόν, παρόν και μέλλον - δεν ανήκουν στον πραγματικό χρόνο.
Είναι χρόνοι του νου. Αυτό που δεν υπάρχει πια, για το νου είναι παρελθόν. Αυτό που υπάρχει, για το νου είναι το παρόν. Και αυτό που θα γίνει, για το νου είναι το μέλλον. Παρελθόν είναι αυτό που δεν είναι πια μπροστά σου. Μέλλον είναι αυτό που δεν είναι ακόμη μπροστά σου. Και παρόν είναι αυτό που είναι μπροστά σου και ξεγλιστράει.

Σύντομα θα είναι παρελθόν... Αν δεν γαντζώνεσαι στο παρελθόν... γιατί η προσκόλληση στο παρελθόν είναι απόλυτη βλακεία. Δεν είναι πια εδώ, επομένως στενοχωριέσαι για κάτι τελειωμένο. Ό,τι έγινε έγινε!
Και μη γαντζώνεσαι στο παρόν, επειδή κι αυτό φεύγει και σύντομα θα είναι παρελθόν.
Μη γαντζώνεσαι στο μέλλον - ελπίδες, φαντασίες, σχέδια για το αύριο - γιατί το αύριο θα γίνει σήμερα, θα γίνει χτες.
Όλα θα γίνουν χτες. Όλα θα σου φύγουν απ' τα χέρια. Η προσκόλληση δημιουργεί μόνο δυστυχία. Θα πρέπει να τα αφήσεις.


Osho The Great Zen Master Ta Hui Κεφάλαιο 10